W pierwszej części cyklu „Restrukturyzacje grupowe (cz.1)” skoncentrowaliśmy się na definicji restrukturyzacji (w jaki sposób należy ją identyfikować).
W niniejszym wpisie przybliżamy, od czego w praktyce należy rozpocząć analizę, czy w ramach restrukturyzacji należna jest opłata „exit fee”. W tym celu istotne jest zidentyfikowanie faktycznych transakcji składających się na restrukturyzację, poprzez przeprowadzenie analizy funkcjonalnej stron biorących w niej udział (pełnione funkcje, angażowane aktywa, ponoszone ryzyka):
- przed restrukturyzacją, a następnie
- po restrukturyzacji.
Sporządzenie takiego zestawienia zmian w zakresie funkcji, aktywów i ryzyk przez strony restrukturyzacji pozwoli na określenie zakresu „materii”, która jest przenoszona, i która może podlegać wycenie.
Przykład:
Podmioty X z siedzibą w Polsce pełniący funkcję producenta o rozwiniętym profilu (sprzedającego również wyroby do klientów zewnętrznych), został w ramach grupowej restrukturyzacji przekwalifikowany na producenta o ograniczonym ryzyku (działającego tylko na zlecenie grupy).
Z kolei Podmiot Y z siedzibą w Niemczech, będący do tej pory dystrybutorem o ograniczonym ryzyku stał się dystrybutorem o rozwiniętym profilu. W ramach restrukturyzacji po przeprowadzeniu analizy funkcjonalnej zidentyfikowano, iż na podmiot Y przeszły m.in. ryzyko zapasów, ryzyko rynkowe (w tym ryzyko ewentualnych strat), znak towarowy, baza klientów oraz kluczowi pracownicy działu sprzedaży.
Bardzo często kluczowym elementem przeprowadzanej analizy funkcjonalnej jest identyfikacja transferu ryzyka „rynkowego”, które ma istotny wpływ w kontekście ustalania opłaty „exit fee”. Zwykle bowiem przejęcie ryzyka „rynkowego” wpływa na potencjał możliwego do wygenerowania zysku. Restrukturyzacje grupowe często skutkują:
- przekształcaniem działalności o rozwiniętym profilu w działalność o ograniczonym profilu i w efekcie
- otrzymywaniem wynagrodzenia ze stosunkowo niskim (ale stabilnym) zyskiem przez jedną stronę restrukturyzacji z uwagi na fakt, że ryzyko „rynkowe” przejmuje druga strona, której z kolei przypisywane są zyski lub straty związane z tym ryzykiem.
W takiej sytuacji co do zasady podmiot „oddający” to ryzyko (jeżeli biznes był rentowny) powinien oczekiwać rekompensaty za utracony potencjał zysku.
Podsumowując, przygotowanie „mapy” obrazującej, jak wygląda struktura relacji pomiędzy podmiotami powiązanymi przed i po restrukturyzacji pozwala prawidłowo zidentyfikować jakie przeprowadzone transfery mogą mieć wpływ na ewentualną opłatę „exit fee”.
