Z uwagi na obecne uwarunkowania gospodarcze (m.in. spowolnienie gospodarcze w Europie/na świecie, wzrastające w Polsce koszty płac, energii, brak wzrostu wydajności pracy) coraz częściej międzynarodowe koncerny (grupy podmiotów powiązanych) podejmują decyzje o zamknięciu/relokacji całości/części biznesu w Polsce np. do regionów atrakcyjniejszych ekonomicznie (np. na południe Europy, do Azji czy Afryki Północnej). Wiąże się to bardzo często z relokacją dokonywaną pomiędzy podmiotami powiązanymi (np. podmiot produkcyjny z Rumunii przejmuje od powiązanego podmiotu z Polski linie produkcyjne wraz z klientami/umowami).
Między innymi przy takich transferach pomiędzy podmiotami powiązanymi należy zwrócić szczególną uwagę na regulacje dotyczące restrukturyzacji. Bardzo często podmioty dokonujące takich transferów zapominają, że:
- oprócz wynagrodzenia za przenoszone aktywa materialne (np. maszyny, linie produkcyjne);
- może być należne dodatkowe wynagrodzenie restrukturyzacyjne najczęściej za oddanie tzw. „potencjału zysku” (gdy takie wynagrodzenie powinno być należne np. dla polskiego podmiotu, a nie zostało ustalone, podmiot polski jest w ryzyku doszacowania przychodu z tego tytułu).
Biorąc to pod uwagę, chcemy zaproponować Państwu cykl wpisów, który przybliży tematykę restrukturyzacji grupowych i mamy nadzieję również uczuli na istotność dokonywania badania, czy należne jest dodatkowe wynagrodzenie restrukturyzacyjne (tzw. „exit fee”).
W pierwszej części cyklu przybliżamy definicję „restrukturyzacji”. Restrukturyzacja, w rozumieniu Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 2018 r. w sprawie cen transferowych w zakresie podatku CIT, ma miejsce wtedy, gdy reorganizacja obejmuje:
- istotną zmianę relacji handlowych lub finansowych, (w tym zakończenie obowiązujących umów lub zmianę ich istotnych warunków),
- wiążącą się jednocześnie z przeniesieniem pomiędzy podmiotami powiązanymi funkcji, aktywów lub kategorii ryzyka, a to przeniesienie spowoduje zmianę przewidywanego średniorocznego EBIT podatnika w trzyletnim okresie o co najmniej 20%.
Należy zwrócić uwagę, iż spełnienie powyższych warunków uruchamia konieczność przeprowadzenia „procedury” badania restrukturyzacji opisanej w rozporządzeniu. Niemniej każda reorganizacja/relokacja dokonana w grupie podmiotów powiązanych (a więc również ta, która nie spełnia warunku zmiany EBIT o 20%) musi spełniać standardy ceny rynkowej, a więc w praktyce wykazanie zgodności z zasadą ceny rynkowej będzie wiązało się de facto z koniecznością przeprowadzenia analogicznych kroków badawczych jak opisanych w Rozporządzeniu.
Poniżej prezentujemy przykłady najczęściej występujących restrukturyzacji „grupowych”:
- zamknięcie produkcji/części produkcji w jednym podmiocie powiązanym i rozpoczęcie tej samej produkcji w innym podmiocie powiązanym;
- przeniesienie umów/kontraktów (klientów) z jednego podmiotu powiązanego do drugiego;
- ograniczenie lub rozszerzenie zasięgu regionalnego działania jednego podmiotu kosztem drugiego podmiotu;
- przeniesienie działalności gospodarczej generującej straty;
- konwersja dystrybutora o pełnym ryzyku na dystrybutora o ograniczonym ryzyku, agenta, podmiot świadczący usługi wsparcia sprzedaży;
- konwersja producenta o pełnym ryzyku na producenta o ograniczonym ryzyku;
- transfer istotnych WNiP-ów (np. znak towarowy);
- transfer funkcji pomiędzy podmiotami powiązanymi np. funkcji zakupowych, wsparcia sprzedaży, IT etc.
W kolejnych częściach cyklu skoncentrujemy się na istotnych kwestiach związanych z badaniem restrukturyzacyjnym (ustalaniem opłaty „exit fee”).
