Zgodnie z przepisem art. 16 ust.1 pkt 51 ustawy o CIT, do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się „wydatków, z zastrzeżeniem pkt 30, z tytułu kosztów używania, dla potrzeb działalności gospodarczej, samochodów osobowych niestanowiących składników majątku podatnika – w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla celów podatnika oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra; podatnik jest obowiązany prowadzić ewidencję przebiegu pojazdu”.
Takie brzmienie przepisu było podstawą dla organów podatkowych do uznania, iż również czynsz najmu stanowi koszt używania samochodu osobowego, a zatem możliwość zaliczenia czynszu najmu do kosztów uzyskania przychodów ograniczona jest tzw. limitem kilometrówki.
Takie stanowisko było niekorzystne dla podatników, gdyż w praktyce często występują sytuacje, w których:
- działy księgowości nie otrzymują od pracowników ewidencji przebiegu pojazdów lub też
- koszty samego wynajmu przekraczają limit kilometrówki – sytuacja taka ma bardzo często miejsce w przypadku zagranicznych podróży służbowych, gdy pracownik na zagranicznym lotnisku wynajmuje samochód, aby dojechać w określone miejsce.
Ze stanowiskiem organu podatkowego nie zgodził się jednak NSA, który w wyroku z 16 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 2030/10 uznał, iż
- czynsz najmu nie jest związany z używaniem pojazdu, lecz stanowi opłatę za jego udostępnienie, a
- brak związku czynszu najmu z używaniem samochodu wynika między innymi z wymogów dla ewidencji przebiegu pojazdu, w której wykazuje się dane związane z faktycznym używaniem samochodu (np. liczba przejechanych kilometrów, opis trasy, datę i cel wyjazdu).
Rozstrzygnięcie NSA należy uznać za prawidłowe, gdyż
- przepis art. 16 ust.1 pkt 51 ustawy o CIT jednoznacznie odnosi się do „kosztów używania” samochodu osobowego, a w przypadku najmu
- nie trudno wyobrazić sobie sytuację, gdy podatnik wynajmuje samochód, lecz w danym okresie samochód nie jest używany, np. podatnik nie miał wyjazdów do klienta, lecz musiał posiadać samochód, gdyby taka konieczność wystąpiła.
Podkreślić należy jednak, iż opisany wyrok nie jest potwierdzeniem utrwalonej linii orzecznictwa sądowego, gdyż wskazać należy choćby na wyrok NSA z 25 marca 2010 r., sygn. II FSK 1890/08, w którym sąd uznał, że „nie ma racji strona skarżąca wskazując, że „koszty używania” samochodu osobowego w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o podatku od osób prawnych oznaczają wyłącznie koszty eksploatacji”, a zatem konieczne jest uwzględnianie limitu kilometrówki.
