pl+48 71 794 01 27
·
kancelaria@tla-kancelaria.pl
·
Pon - Pt 08:00-16:00
Śledź nas na Linkedin

Dokumentowanie nieściągalności wierzytelności

TLA Kancelaria > CIT > Dokumentowanie nieściągalności wierzytelności

Interpretacją indywidualną z dnia 5 maja 2012 r. (sygn. IPPB3/423-69/12-2/MS) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie potwierdził stanowisko, zgodnie z którym dla zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu nieściągalnych wierzytelności, zarachowanych uprzednio jako przychód należny, wystarczające jest postanowienie o nieściągalności, stwierdzające brak majątku dłużnika na pokrycie kosztów egzekucyjnych, dotyczące tylko jednej z przysługujących wobec tego dłużnika wierzytelności, lub nawet jej części.

Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy o CIT, do kosztów uzyskania przychodu mogą być zaliczone tylko takie nieściągalne wierzytelności, które zostały uprzednio zarachowane jako przychody należne i których nieściągalność została udokumentowana w jeden ze wskazanych dalej sposobów. Za takie uznaje się wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana m.in. postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadającym stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego (art. 16 ust. 2 pkt 1).

Opierając się na ścisłej wykładni językowej, z powyższego wynika, że jedno postanowienie o nieściągalności może dokumentować nieściągalność kilku wierzytelności przysługujących przeciwko jednemu dłużnikowi. Sporne jest zaś to, czy takie postanowienie musi dotyczyć wówczas wszystkich wierzytelności. Wymagałoby to dochodzenia na drodze sądowej spełnienia wszystkich zobowiązań, co wiąże się z koniecznością poniesienia wyższych kosztów.

Wydaje się jednak zasadne stanowisko przyjęte w rozpatrywanej interpretacji, a pokrywające się z poglądami wyrażanymi także przez inne organy podatkowe, że postanowienie wydane w zakresie tylko jednej wierzytelności lub jej części będzie wystarczające, w razie wydania postanowienia, o którym mowa w art. 824 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania cywilnego. Chodzi tu o postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, gdy jest oczywiste, że z egzekucji nie uzyska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych.

Spółka wnioskująca o wydanie wskazanej interpretacji podniosła bowiem, że nawet jeśli dochodzona była tylko część jednej z wierzytelności, to takie postanowienie de facto stwierdza „w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, fakt braku majątku zobowiązanego na zaspokojenie jakichkolwiek wierzytelności i tym samym została udokumentowana nieściągalność pozostałej części wierzytelności nie objętej tytułem wykonawczym”, jak również pozostałych wierzytelności nie objętych tytułem wykonawczym. Swoje uzasadnienie poparła interpretacjami: z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. IBPBI/2/423-119/09/MS, oraz z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. IPPB3/423-729/10-4/JB. Organ w całości podzielił stanowisko spółki.

Nie można jednak pominąć interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 8 maja 2012 r., sygn. IPTPB3/423-52/12-2/GG, wyrażającej pogląd odmienny od przedstawionego. Tu organ uznał bowiem, że „dokument zaświadczający o nieściągalności wierzytelności dotyczy konkretnej należności (…) Tym samym wierzytelność, co do której podatnik nie dysponuje postanowieniem organu egzekucyjnego o nieściągalności, nie spełnia (…) warunków kwalifikowania jej do kosztów uzyskania przychodów”.

W tej samej interpretacji organ zaznaczył wszakże, że wykładnia celowościowa art. 16 ust. 2 ustawy o CIT wskazuje, że ocena, czy wierzytelność może być uznana za nieściągalną, zależy od istnienia majątku dłużnika. W konsekwencji dla rozpoznania kosztu podatkowego w wysokości całej wierzytelności, z wydanych postanowień organów egzekucyjnych „powinien wynikać fakt braku majątku dłużnika na zaspokojenie choćby części określonej wierzytelności”. Pomimo tych uwag , ostatecznie organ nie dopuścił możliwości dokumentowania nieściągalności wszystkich wierzytelności konkretnego dłużnika poprzez postanowienie o nieściągalności tylko jednej z nich lub jej części.

Powiązane wpisy

Najnowsze wpisy

Czy infrastruktura „okołoprodukcyjna” jest kosztem kwalifikowanym w PSI? 
22 czerwca 2022
KSeF dopiero od 2024 roku?
15 czerwca 2022
Zawezwanie do próby ugodowej, a przedawnienie 
7 czerwca 2022

Archiwa