Dla przypomnienia
- przez koszty finansowania dłużnego rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków finansowych wraz z korzystaniem z tych środków,
- do tych kosztów zalicza się w szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych, niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione.
Zgodnie z przepisami obowiązującymi od 1 stycznia 2018 r. koszty finansowania dłużnego uwzględnia się w wyniku podatkowym tylko do wartości limitu określonego w ustawie. Kwestia ustalenia tego limitu budzi jednak uzasadnione wątpliwości interpretacyjne.
Powyższą kwestią zajął się Dyrektor KIS w interpretacji z 2 lipca 2018 r. W ocenie organu w wyniku podatkowym danego roku uwzględnia się koszty finansowania dłużnego:
- w kwocie do 3 mln zł albo
- w kwocie wyższej niż 3 mln zł, ale nieprzewyższającej 30% EBITDA.
Organ podkreślił, że powyższe wartości nie podlegają sumowaniu i należy je traktować rozłącznie. Jeżeli zatem, przykładowo, 30% EBITDA odpowiada kwocie 4,5 mln zł, to każde przekroczenie wartości nadwyżki kosztów finansowania ponad tę kwotę powoduje obowiązek wyłączenia wartości odpowiadającej temu przekroczeniu z kosztów uzyskania przychodów.
