W niniejszym wyroku WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1665/10, wskazał, w jaki sposób podatnicy podatku od nieruchomości powinni klasyfikować dla celów tego podatku grunty oraz znajdujące się na nich budynki z punktu widzenia ich związku z działalnością gospodarczą.
Z treści tego orzeczenia wywieść można następującą tezę: „(…) sam fakt złego stanu technicznego budynków znajdujących się na gruncie i niemożność ich wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej nie przesądza automatycznie o złym stanie technicznym gruntów i niemożności wykorzystania ich do prowadzenia tej działalności.”
Zdaniem podatnika, które nie zostało zaakceptowane przez Sąd, w przypadku gruntu zabudowanego nie można oddzielać przeznaczenia i funkcji samego gruntu od przeznaczenia i funkcji wzniesionych na nim budynków. W związku z tym, skoro grunt jest zabudowany budynkami znajdującymi się w złym stanie technicznym, uniemożliwiającym prowadzenie działalności gospodarczej, to również grunt zabudowany takimi budynkami nie może służyć prowadzeniu działalności gospodarczej.
Oddalając skargę podatnika WSA w Krakowie podkreślił, powołując się na orzecznictwo NSA, że grunty oraz budynki stanowią odrębne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dlatego też okoliczności odnoszących się do jednego z tych przedmiotów, którą jest stan techniczny budynków, nie można rozciągać automatycznie na drugi przedmiot opodatkowania, tj. grunt, na którym te budynki się znajdują.
Ponadto Sąd podkreślił również, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
