NSA w wyroku z dnia 10 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 712/14 podtrzymał stanowisko WSA w Gliwicach stwierdzając, że ustalenie momentu powstania przychodu z art. 12 ust. 1 pkt 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: CIT) nie jest uzależnione od prawidłowych zapisów w ewidencji rachunkowej.
W spornej sprawie:
- w 2002 r. Podatnik uprawdopodobnił nieściągalność wierzytelności i utworzony w związku z tym odpis aktualizujący zaliczył do kosztów podatkowych zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 26a ustawy o CIT.;
- w 2003 r. wierzytelność została spłacona poprzez przeniesienie własności nieruchomości,
w związku z tym Spółka:
- powinna była rozwiązać odpis aktualizujący i ująć go w przychodach za 2003 r., jednakże
- dokonano jedynie wyksięgowania odpisu aktualizującego, ujmując go w przychodach przyszłych okresów.
W 2006 r. błąd rachunkowy został naprawiony poprzez rozwiązanie odpisu i ujęcie w przychodach operacyjnych. Kwota ta nie została jednak ujęta w przychodach podatkowych za 2006 r.
Te działania zakwestionował dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Katowicach twierdząc, że odpis powinien stanowić w 2006 r. przychód dla Spółki. Decyzję UKS potwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach.
Spółka wniosła skargę do sądu – WSA w Gliwicach przyznał rację Podatnikowi i wskazał, że:
- popełniony błąd rachunkowy, polegający na rozwiązaniu z opóźnieniem odpisu aktualizującego, nie może się przekładać na skutki podatkowe – ewidencja pełni rolę dowodową, a nie podatkowotwórczą,
- przepisy o rachunkowości mają znaczenie dla powstania, względnie wysokości zobowiązania podatkowego, tylko w takim zakresie, jaki wynika jednoznacznie z przepisów ustaw podatkowych.
NSA podzielił stanowisko WSA w Gliwicach przypominając jednocześnie, że skoro ustawa uzależnia w art. 12 ust. 1 pkt 4e ustawy o CIT powstanie przychodu od zaistnienia określonego zdarzenia, to rok podatkowy, w którym zdarzenie to miało miejsce (w przedmiotowej sprawie rok 2003), będzie rokiem podatkowym uzyskania tego przychodu.
