W 2015 r. do ustawy o PIT został wprowadzony art. 12 ust. 2a, który ustala wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych. Wartość ta została uzależniona od pojemności silnika.
Ustawodawca, określając konkretną kwotę nieodpłatnego świadczenia, chciał ułatwić życie podatnikom, aby nie musieli sami ustalać wartości przychodu z tytułu używania samochodu służbowego do celów prywatnych.
Za sprawą organów podatkowych, uproszczenie okazało się pozorne. Organy uznały bowiem, że jeśli pracodawca udostępnia samochód wraz z paliwem, to pracownik ma z tego tytułu dodatkowy przychód, ponieważ zdaniem fiskusa określona w art. 12 ust. 2a ustawy o PIT wartość ryczałtu nie obejmuje paliwa. Wszyscy zachodzili w głowę nad zrozumieniem pokrętnej logiki fiskusa, co doprowadziło do skomplikowania rozliczeń i sporu podatników z organami.
Walkę pomiędzy organami a podatnikami rozstrzygnął NSA przyznając zwycięstwo podatnikom – w wyroku z dnia 10 lipca 2018 r., sygn. II FSK 1185/16 potwierdził, że:
- ryczałt obejmuje również paliwo,
- które nie stanowi przecież świadczenia odrębnego od udostępnienia samochodu.
Wyrok NSA należy ocenić pozytywnie. Za taką wykładnią przepisów przemawia bowiem szereg argumentów:
- świadczeniem pracodawcy na rzecz pracownika nie jest samo udostępnienie samochodu, ale przede wszystkim możliwość prawidłowego użytkowania, a do tego niezbędne jest zakupienie paliwa,
- na takie rozumienie przepisu wskazuje konstrukcja określenia ryczałtu – powiązanie wysokości świadczenia z pojemnością silnika,
- gdyby ustawodawca miał zamiar wyłączyć paliwo z ryczałtu zapewne uczyniłby to wprost,
- skoro podczas wprowadzania tego przepisu do ustawy o PIT, ustawodawcy przyświecała idea uproszczenia ustalania wartości nieodpłatnego świadczenia, oznacza, że chciał on objąć ryczałtem wszystkie elementy tego świadczenia, a nie samo tylko udostępnienie samochodu.
