Wyrok TSUE z dnia 2 października 2014 r. (C-446/13) dotyczył spółki z siedzibą we Włoszech, która zajmowała się sprzedażą części metalowych spółce francuskiej. Przed ich dostawą do nabywcy, spółka dokonywała wysyłki części towaru do innego usługodawcy mającego siedzibę we Francji, który wykonywał na tych częściach roboty wykończeniowe, polegające na polakierowaniu towaru, i w ten sposób uczyniła go zgodnym z zamówieniem. Następnie towar został wysłany do kontrahenta.
Zdaniem Trybunału w takiej sytuacji nie dochodzi do WDT z terytorium Włoch do ostatecznego nabywcy we Francji. TSUE uznał, że
- producent najpierw przemieścił własny towar z Włoch do Francji, a dopiero po wykonaniu usługi
- dokonał dostawy towarów na terytorium Francji (opodatkowanej we Francji).
W uzasadnieniu do wyroku zostało wskazane, że z „przerwaniem” dostawy mamy do czynienia w przypadku wysyłki towarów przez dostawcę do usługodawcy w celu ich doprowadzenia do stanu zgodnego z zamówieniem (np. jeśli nabywca zamówił elementy stalowe odpowiednio pomalowane wysyłka elementów do malowania przerywa dostawę wewnątrzwspólnotową). W takiej sytuacji na potrzeby VAT konieczna będzie rejestracja przez dostawcę dla celów podatku w państwie, gdzie prowadzone są prace wykończeniowe.
Analizując tezy wyroku nasuwa się jednak pytanie, czy każda usługa wykonana „po drodze” na towarze będzie powodowała „przerwanie” dostawy – w świetle argumentacji przedstawionej w wyroku wydaje się uzasadnione stosowanie pewnego kryterium istotności wykonanej usługi dla oceny jej wpływu na doprowadzenie towaru do stanu zgodnego z zamówieniem nabywcy. Wydaje się, że usługami „nieistotnymi” w tym kontekście można określić np. usługi przepakowania towarów.
W związku z przedstawionym wyrokiem można spodziewać się rewizji stanowiska Ministra Finansów w przedmiotowym zakresie, włączając w to możliwość zmiany niektórych korzystnych dla podatników interpretacji indywidualnych.
